Terwijl heel Schipluiden onder een witte laken ligt werd er met argusogen gekeken naar de weersverwachting rond 9 januari. Honderden vluchten werden gecanceld en vele reizigers die al in warmere oorden verkeerden waren gestrand op de vliegvelden. De situatie was een beetje vergelijkbaar met de Covid-periode waar we ooit in verkeerden, wachten met je koffertje inpakken tot het laatste moment. Meestal heb ik een hekel aan regen, maar 12 uur voor vertrek gutste er gelukkig warm water uit de lucht waardoor Schiphol-Airport sneeuwvrij gemaakt werd. De klok sloeg 2.30 uur in de kantine waar menig deelnemer de slaap uit z’n ogen wreef van het 56-koppige gezelschap. In de leeftijd variërend van 17 tot 70 was de sfeer opperbest, zeker na een voetballoze periode waarin er alleen een enkel uurtje in de PK-hal gespeeld kon worden.
Dus stapten we vol goede moed en popelend naar een groene mat zonder sneeuw in de Airbus om 3 uur later te landen op Faro/Portugal. Na een gedegen voorbereiding en samenwerking met Trainingskampen.NL ging de expeditie verder richting Albufeira voor sommigen van ons geen onbekend terrein. ‘The man after midnight’ was in het koude Holland achtergebleven dus daar geen omkijken naar dit keer. Snel omkleden in trainingskledij om bijna 8 uur na vertrek uit onze warme kantine met de eerste training te beginnen. Later in dit weekend stond natuurlijk de deelname aan de Algarve-cup op het programma en er was alles aan gelegen om hier geen flater te slaan. Het ‘op hoogte’ gelegen sportcomplex moest de basis vormen voor de trainingen die gaan komen in de
tweede helft in de competitie.
Onder leiding van trainers Xander, Fred en Mike werd er een gedegen training afgewerkt met bij menigeen het zweet op de rug. Verder op deze dag vrijaf om even bij te komen van de reis en inspanning op het veld. Kamer inruimen, effe een douchie pikken en klaar voor het diner en vrije avond. Langzaam werd het – in slaap zijnde Albufeira – wakker geschud door enkele VVS lieden. Na wederom een korte nacht mocht iedereen tot 8.30 uitslapen om direct aan het ontbijt aan te sluiten. Niet gelukt door sommigen!, hadden we een nieuwe ‘Man after midnight’? Zoals de regels nu eenmaal gelden moesten de verzakers rekenen op een gepaste straf van de Spelersraad! De namen werden genoteerd en keerden velen nog even terug onder de lakens. Om 13.00 uur mocht er weer geluncht worden en daar was wel iedereen aanwezig om de batterij op te laden voor het tournooi. De 43 -koppige ploeg werd in onderling overleg naar sterkte ingedeeld en in drieën gesplitst om met tegenstanders als DOS Kampen/Sneek Wit Zwart en vv Zwaluwe variërend van 1 ste tot 4 de klasse te kunnen wedijveren om de Algarve Cup(je).
In de eerste pot kwam het grootste deel van VVS-2 aan de start tegen vv Zwaluwe uit Lage Zwaluwe(speelt op gelijk niveau als VVS2) oftewel een paar kamers verderop uit ons hotel. Niet alleen op de groene mat komen de clubs elkaar tegen, maar ook op de zonnige terrasjes. Dat één Zwaluwe nog geen winst betekent bleek uit het spel van beide teams. Wat stroef kwamen beiden op gang, maar al snel hadden onze boys het heft in handen. Het spel was zeker om aan te zien gelet op de erbarmelijke voorbereiding in de kou aan de Tiendweg. Barry Groot opende de score in deze eerste wedstrijd van de Algarve Cup maar onze verdediging kon helaas niet voorkomen dat er een Zwaluw de gelijkmaker scoorde. Dit evenement kent een afwijkende puntentelling teweten; winst 3 punten, gelijk 1 punt en verlies 0 punten, maarrrrr… ieder gescoord doelpunt gold ook als punt, dus was het best wel even rekenen onderwijl. Eerste pot gelijk 1-1, dus 1 + 1 = 2 punten op de lei voorwaar een prachtige(verdiende)start.
In partij twee mochten onze vlaggendragers der VVS de arena betreden tegen DOS Kampen uitkomend in de 1 ste klasse, weliswaar in de regio Overijssel – district Oost waar de clubs minder gezaaid zijn, maar toch….. Onze geelhemden trokken meteen van leer om na een prima pot de 1-0 aan te laten tekenen door Joesri. DOS kreeg amper kansen en zodoende sleepten onze boys de volle buit binnen om 3+1 = 4 punten bij te kunnen schrijven. Trainer Xander met zijn staf zag dat het goed was en gaf het goeie hoop voor de laatste pot tegen Sneek Wit Zwart. Tot nu toe waren we lijstaanvoerder! Tussentijds werkte het derde team van onze selectie aan de conditie op het nabijgelegen strand onder leiding van alleskunner Mike met zijn aanvoerder Mike en voegden zich later bij het stadiongezelschap. In de derde, en tevens laatste Algarve partij traden we aan tegen de club uit het hoge noorden beter bekend van de Elfsteden. Tegen deze 2 de klasser werd er gedegen tegenstand geboden en gaf het pluspunten voor de toekomst. Uiteindelijk werd de brilstand bereikt wat toch nog één punt opleverde voor de eindstand. Voorwaar dus niet verloren, 2 x gelijk gespeeld en eenmaal gewonnen met een doelsaldo van 2, dus gemakkelijk rekenen ; totaal van 7 punten, snappen jullie het nog? goed voor de 3 de plaats! Aanvoerder Twan K bedankte Trkamp.nl en KNVB-scheidsrechters voor de strakke leiding, en kreeg uit handen van de DJ ter plaatse het bokaaltje uitgereikt dat als aandenken nu op de slaapkamer van onze jongste deelnemer prijkt.
De zon zakte al langzaam weg achter de Portugese horizon en de stadionlampen werden gedoofd. Tijd voor CELEBRATION, oftewel die derde plek moet gevierd worden met de verkregen troostprijs van 2 meter gerstenat.
Dik verdiende ontspanning na een goed verlopen toernooi met maar maar één knieblessure die gaanderweg in deze feesttent zienderogen opknapte. Met menig shotje voor de boeg werd er nog lang nagetafeld en de polonaise ingezet tot in de late uurtjes, dag twee succesvol ten einde.
Dag 3 niet verder dan tot 9 uur uitslapen, snel zo goed als mogelijk die boterham wegslikken en op naar de Padelbanen voor een onderling toernooitje. In een verkwikkend zonnetje werden de opgedane gerstenat druppels omgezet in zweet met de beide Twannies winnaars.
Al vaker dacht het thuisfront dat het alleen maar een uitgaansgelegenheid was zo’n trainingskamp, maar het tijdsschema kende vooral véél sportiviteit. Na voetbal, en padel was het volgende programmaonderdeel de ontgroening van nieuwkomers in de selectie, over het algemeen het meest lachwekkende onderdeel met in deze uitgave maar liefst 15 slachtoffers. What happens in Portugal, stays in Portugal vandaar géén beelden van dit hilarische onderdeel.
Om toch even wat onderdelen uit te lichten; de – in drie teams verdeelde groep – moesten o.a. elkaar geheel ondergraven in het zand, in estafette zeewater over 50 meter met blote hand/mond overbrengen naar een maatbeker, en een pittige quiz op tijd met als tijdstraf het doorslikken van een kippenei of een slokje cerveja. Dat deze combinaties later op het strand te vinden waren zal jullie niet verbazen onder groot gejuich en lachsalvo’s van de al reeds ontgroenden.
Op naar weer een CELEBRATION om al dit moois te vieren en om te zetten in een laatste avond energie. Maar eerst nog even de alom bekende, niet altijd makkelijke pub/sportquiz samengesteld door de helaas thuis achtergebleven Koerrie, beter bekend als Sjoerd. Met gelegenheidspresentatoren Jesse en Boyd werd er geworsteld met de vaak moeilijke- maar knap samengestelde vragen en opdrachten. Alweer een succesdeel van een tot nu toe soepel lopend trainingskamp, maar het hoogtepunt moest nog komen! De baruitbaters begrepen geen bal van de opgestelde quiz en zagen ons liever aan de toog hetgeen niet lang kon uitblijven, het was tenslotte de ‘kers op de taart’ van dit weekend. Morgen zien we wel weer verder was de leus en bleef het nog lang onrustig in het nog steeds slapende Albufeira.
Na een laatste ontbijtsessie, waar nog wat laatkomers zich bij de al bestaande groep aansloten, werd dit laatste onderdeel afgewerkt onder toezicht van de gehele groep. Niet onopgewarmd aan de strijd beginnen is het credo, dus werd er nog even een paar uurtjes gevoetvolleyd en ter afsluiting de strafexpeditie o.l.v. hoofdscheidsrechter Xander. Een 10-tal maal de trappen op en neer vanaf het strand tot aan het hotel wan neer komt op een kleine 600 treden op en weer af. Bij de meesten van deze groep was nu aardig het nekkie eraf en bezinnen zij zich op de aanschaf van een wekker die wel afgaat. Het laatste dansje dezer dagen was voor de ‘groentjes’ die daarmee nog punten konden verdienen al weet niemand meer de einduitslag. Douchie en koffers pakken en het lange wachten kon beginnen richting de luchthaven van Faro. Langzaam maar vlekkeloos verliep het inchecken met ondertussen de mededeling van een uur vertraging. Eindelijk vertrek om 20.45 uur plaatselijke tijd, met de wind in de rug en een verlaten Schiphol achterlatend kwam eindelijk om 02.00 uur op dinsdagmorgen de kantine van ons mooie complex weer in zicht. We kijken terug op een druk, goed georganiseerd en sportief verlopen trainingsweekend dat later als resultaat moet gaan dienen voor successen in de competitie. (eerste wedstrijd 17 jan. VVS 1 / 1-2 winst tegen KMD en VVS 2 bij een 2-0 voorsprong gestaakt in de rust.Red.)
Dank aan alle deelnemers/staf en organisatie van Trainingskampen.nl.
Jullie leider, fotograaf en verslaggever ter plaatse;
Cees van Eijk