Met dankbaarheid herdenken we Leo Tetteroo, die onlangs is overleden. We staan hier graag even stil bij deze clubman in hart en nieren. Want Leo was niet zomaar een lid; hij was jarenlang onderdeel van het absolute fundament van onze vereniging.
Leo was een jongen van Hodenpijl, waar hij op 20 september 1944 geboren werd aan de Tramkade 17. Hij was het tweede kind van totaal 7 kinderen en was de eerste zoon in het gezin Tetteroo. “Als kind was mijn vader een zachtaardige, lieve jongen. Altijd wat op de achtergrond, net als in zijn latere volwassen leven”, vertelt zijn dochter Hedwig. Na de LTS ging Leo bij de Delftsche Machinefabriek werken, waar hij uiteindelijk chef werd. Hij bleef zijn werkgever trouw tot het bedrijf in de jaren negentig failliet ging. Leo heeft hierna, tot zijn vervroegde pensioen met 63, bij Aweta in Nootdorp gewerkt.
Leo heeft heel veel gelukkige jaren gekend bij de voetbal. Eerst bij Steeds Voorwaarts, later bij s.v. en v.v. Schipluiden. Hij begon als voetballer bij 'De Steeds', waar hij meerdere kampioenschappen meemaakte (waaronder in de seizoenen '72-'73 en '73-'74). Zijn betrokkenheid ging na zijn jaren als voetballer verder. Hij stond jarenlang op het veld als scheidsrechter en grensrechter, altijd met een scherp oog voor fair play. Wie hem als jeugdspeler tegenkwam, strak in zijn zwarte KNVB-pak, dacht die dag wel twee keer na voor hij iets uithaalde. Met deze autoriteit haal je beter geen grappen uit. Hedwig: “De rol van scheidsrechter ging hem goed af, hij liet zich niet gek maken. Als kind was het soms lastig als tegenstanders lelijk deden tegen mijn vader. Hij had daar zelf minder last van, liet het makkelijk van zich afglijden. Wel heeft hij eens uit voorzorg de ‘Dijkshoorn fietsenmaker, Schipluiden’ sticker van zijn fiets gehaald omdat hij ergens ‘achterin Den Haag’ moest fluiten. Hij ging altijd op de fiets, en was toch een beetje bang dat er niet veel van zijn mooie fietsie over zou blijven als de wedstrijd eventueel verkeerd zou lopen.”
Achter de schermen was hij minstens zo actief: bestuurslid van de jeugdcommissie, lid van de technische commissie jeugdzaken, coördinator oud papier, taken die hij met toewijding en precisie vervulde. Daarnaast stak Leo de handen graag uit de mouwen: in de jaren ’70 maakte hij de kleedkamers schoon, en decennia later – rond 2012, 2013 en 2014 – deed hij dat opnieuw.
“Toen ik een jaar of acht was mocht ik van mijn vader op vrijdagavond vaak mee naar de kantine, naar de kaart- en toto-avond. Dat waren prachtige avonden.” zo roept Hedwig verder in herinnering. “Mijn vader was zoals gezegd een rustige man, maar genoot heel erg van de club. Van de gezelligheid, van al die lieve en betrokken mensen, zijn mensen. Zijn vrije tijd ging er maar wat graag aan op”.
Leo genoot er ook van tijd door te brengen met de jongvolwassenen van zijn cluppie. Hij zat er graag tussen. Voerde niet het woord, maar op de achtergrond zat hij te genieten van die jongelui. Kratje pils halen na de wedstrijd. Wel wat verhalen over vroeger vertellen uiteraard, maar vooral ook luisteren naar wat de jeugd meemaakte, wat hen bewoog. Zo bracht hij onbewust generaties dichter bij elkaar.
Andere hobby's had Leo eigenlijk niet al ging hij wel graag een eindje fietsen. Naar de Nieuwe Waterweg, Hoek van Holland, een haring happen of een patatje eten. “Alleen en soms met mij. Op de fiets. Wat een takkeneind!” lacht Hedwig. “Later, toen hij in Akkerleven woonde, zijn we nog regelmatig met hem gegaan, maar dan uiteraard met de auto”.
Toen Leo in 2016 naar Akkerleven verhuisde kwam hij te wonen op de ‘Hodenpijlse Brug’. Toen hij overleed stond de Hodenpijlse kerk op de rouwkaart. Op een van de laatste ansichtkaarten die Leo verstuurde, aan zijn voormalige echtgenote, stond...een afbeelding van de kerk op Hodenpijl. Nu zal Leo er terugkeren, het is goed zo, de cirkel is rond. “2025 was hoe dan ook een zwaar jaar voor de familie Tetteroo,” besluit Hedwig. “Drie broers overleden: Nico, Wim en nu mijn vader. Moeilijk, maar het zal vast gezellig zijn boven, met al die Tetjes bij elkaar.”
Leo Tetteroo was een man van weinig woorden, maar van veel daden. Zijn inzet, loyaliteit en liefde voor de club zullen altijd in onze herinnering blijven. S.V. Schipluiden verliest een supporter voor het leven.
Rust zacht, Leo. Dank voor alles, we zullen je niet vergeten.
